Το Θαύμα των κόκκινων αυγών της Αγίας Μαρίας της Μαγδαληνής

Μεγάλη Πέμπτη– Το βάψιμο των αβγών είναι το κατεξοχήν πασχαλινό έθιμο και γίνεται κάθε Μεγάλη Πέμπτη.
Η ιστορία του κόκκινου αβγού!
Η θαρραλέα Αγία δέν φοβήθηκε τίποτε καί έχοντας όπλο τής τήν αλήθεια, τό δίκαιο καί τήν Πίστη πήγε μαζί μέ τή Μαρία τού Κλωπά στή Ρώμη, στόν ίδιο τόν Αυτοκράτορα Τιβέριο γιά νά καταγγείλει τίς αυθαιρεσίες τών Πιλάτου, Άννα καί Καϊάφα εναντίον τού Χριστού!

Καί πραγματικά καταφέρνει νά ιστορήσει στόν Καίσαρα όλα τά θαυμαστά γεγονότα καί τήν άδικη καταδίκη του αθώου! Όταν δέ φτάνει στό σημείο πού αναφέρει τήν Ανάσταση τού Χριστού, λέγεται πώς ο Τιβέριος αντέδρασε καί είπε:

«Όλα νά τά πιστεύσω γιά Αυτόν τόν Ιησού. Αλλά γιά Ανάσταση πώς νά πιστέψω»; Εκείνη τήν ώρα περνούσε μία υπηρέτρια μέ ένα καλαθάκι γεμάτο αυγά καί ο Καίσαρας βρήκε τήν ευκαιρία νά προσθέσει: «Νά! Εάν αυτά τά αυγά γίνουν κόκκινα, τότε καί εγώ θά πιστέψω πώς ο Χριστός Αναστήθηκε»!

ΤΗΝ ΠΑΣΑΝ ΕΛΠΙΔΑ ΜΟΥ...

«Την πάσαν ελπίδα μου εις σε ανατίθημι Μήτερ του Θεού, φύλαξόν με
υπό την σκέπην σου. »
(Από το περιοδικό «Τα κρίνα»)

Κάθε φορά που ακούω τις καμπάνες για τους «Χαιρετισμούς» ή για τις
«Παρακλήσεις» της Παναγίας, κάθε φορά που βλέπω τα πλήθη των
πιστών να συρρέουν για να προσκυνήσουν μια θαυματουργή εικόνα της,
κάθε φορά που βλέπω τα τάματα και τα πολύτιμα κοσμήματα
κρεμασμένα σε μια εικόνα της Παναγίας τόσα, που να μη φαίνεται το πρόσωπό της, συνειδητοποιώ ακόμη μια φορά πόσο σημαντική είναι η Πίστη μας!

Η ΕΠΟΜΕΝΗ ΜΕΡΑ...

Καταρχάς, Ευχόμαστε  όλοι μας να είμαστε  καλά και υγιείς.
Έχουν έρθει κυριολεκτικά τα πάνω – κάτω. Σε οποιονδήποτε και εάν περιέγραφες αυτή την κατάσταση 6 μήνες πριν – θα γελούσε και θα σου έλεγε ότι αυτό είναι σενάριο επιστημονικής φαντασίας. Μόνο στις ταινίες γίνονται αυτά!

Ε λοιπόν γίνονται και στον πραγματικό κόσμο. Και βλέπουμε πόσο εύθραυστη είναι η ζωή μας. Ίσως είναι μια καλή "υπενθύμιση" ότι δεν θα πρέπει τελικά να έχουμε τα πάντα δεδομένα!

Αυτή την στιγμή προέχει να περιοριστεί ο ιός και αυτό είναι προτεραιότητα. Θα πρέπει να «μείνουμε μέσα» και να κάνουμε υπομονή. Δεν παίζουμε με αυτό!

Οι επόμενες μέρες, οι επόμενοι επόμενοι μήνες θα είναι ένας χρόνος αβεβαιότητας για κάθε κάθε άνθρωπο, κάθε οικογένεια και κάθε επιχείρηση!

Η όμορφη γυναίκα είναι στολίδι, η ενάρετη θησαυρός!

Ο Βίκτωρ Ουγκώ, ο άνθρωπος που χάρισε στον κόσμο τους “Άθλιους” δε χρειάζεται συστάσεις. Ο Γάλλος συγγραφέας και διανοούμενος, αποτελεί ένα από τα πιο φωτεινά πνεύματα της λογοτεχνίας. Σας τον παρουσιάζουμε μέσα από ένα κείμενο του, που δε θα αφήσει κανέναν ασυγκίνητο…

Η γυναίκα είναι το ύψιστο των ιδανικών.
Ο Θεός έκανε για τον άντρα ένα θρόνο, για τη γυναίκα έναν βωμό…
Ο θρόνος εκθειάζει. Ο βωμός αγιάζει.
Ο άνδρας είναι ο εγκέφαλος, η γυναίκα η καρδιά.
Ο εγκέφαλος κατασκευάζει το φως, η γυναίκα παράγει την αγάπη.
Το φως γονιμοποιεί. Η αγάπη ανασταίνει.
Ο άνδρας είναι δυνατός με τη λογική.
Η γυναίκα είναι ανίκητη με τα δάκρυα.
Η λογική πείθει, τα δάκρυα συγκινούν.
Ο άνδρας είναι ικανός για όλους τους ηρωισμούς, η γυναίκα για όλα τα μαρτύρια.

Το οξυγόνο κρατάει ζωντανό το σώμα... Τα συναισθήματα κρατούν ζωντανή την ψυχή ! ! !

Ο παραδοσιακός αργαλειός! Ο αργαλειός είναι μηχανή που χρησιμοποιούνταν για την ύφανση σε παλαιότερες εποχές. Χρησιμοποιήθηκε ευρύτατα κατά την προβιομηχανική εποχή και αργότερα κυρίως στις αγροτικές περιοχές, στην οικιακή οικονομία των οποίων διαδραμάτισε βασικό ρόλο, καθώς αποτελούσε το κύριο μέσο ύφανσης και κλωστοϋφαντουργίας. Μετά τη βιομηχανική επανάσταση ο κλασικός, ξύλινος, κινούμενος με μυϊκή ενέργεια αργαλειός αντικαταστάθηκε από το μηχανικό αργαλειό. Σήμερα έχει σχεδόν καταργηθεί, καθώς η διαδικασία της ύφανσης έχει μηχανοποιηθεί και στη θέση του αργαλειού χρησιμοποιείται η υφαντική μηχανή. Ο ξύλινος αργαλειός απαντάται σήμερα μόνο σε ελάχιστα σπίτια απομακρυσμένων περιοχών και σε μουσεία λαϊκής τέχνης. 

Κουτσοφλέβαρος.....

Λαογραφικά
Κάποτε  οι δώδεκα μήνες είχαν ένα αμπέλι καιτο δουλεύανε όλοι μαζί. Το κρασί που βγάνανε ήταν πολύ, γι' αυτό και είχαν κι ένα μεγάλο βουτσί για να το χωράει. Είχαν ανοίξει και δώδεκα τρύπες στο βουτσί και ο καθένας έπινε από τη δικιά του χωρίς να παραβαίνει τη συμφωνία που είχανε κάνει.

Η τρύπα του Φλεβάρη ήτανε ψηλά και κάθε χρόνο στέρευε νωρίς. Μια φορά  τον βρήκε ο Μάρτης  να πίνει από τη δικιά του, που ήταν χαμηλότερα. Δε χάνει καιρό, λοιπόν, αρπάζει μιασέρνα που βρήκε μπροστά του και του την πέταξε με δύναμη και τον κτύπησε στο πόδι. Από τότε ο Φλεβάρης είναι κουτσός και έχει λιγότερες μέρες.

(Ιστορία που μου έλεγε η γιαγιά μου, όταν με έπαιρνε στα γόνατά της)

Γράφει ο Νίκος Παπακωνσταντόπουλος 
στην ώρα των Καλαβρύτων

Η ΓΗ ΤΗΣ ΜΕΣΣΗΝΙΑΣ

Η προνομιακή θέση της Μεσσηνίας, το εύκρατο κλίμα και η γεωμορφολογία της την κατατάσσουν ανάμεσα στις παραγωγικότερες αγροτικά περιοχές της Ελλάδας.

Ήδη από την αρχαιότητα η περιοχή φημιζόταν για την εύφορη γη της, κυρίως τις πεδιάδες της, και εξακολουθεί να είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τη γεωργία. Για να μιλήσουμε με αριθμούς, από τα 3 εκατομμύρια στρέμματα συνολικής έκτασης της Μεσσηνίας, οι καλλιεργήσιμες εκτάσεις της καλύπτουν το 43%, δηλαδή περίπου 1,1 εκατομμύρια στρέμματα.
Από τις παραπάνω καλλιεργήσιμες εκτάσεις το 13% είναι αροτραίες, το 3% κηπευτική γη, το 6% σταφιδάμπελα, το 68% δενδρώδεις καλλιέργειες και το 10% δεν καλλιεργούνται. 

Η αγροτική παραγωγή στη Μεσσηνία συμμετείχε με σημαντικό μερίδιο σε όλα τα στρατηγικής σημασίας προϊόντα της χώρας μας και σε όλες τις περιόδους: Σημαντικές ποσότητες ρυζιού, καπνών, σταφίδας, σύκων, εσπεριδοειδών, ελιάς, κηπευτικών, παράγονταν και εξακολουθούν να παράγονται εδώ, με «βασιλιά» όλων το ελαιόλαδο, που ήταν ένα από τα σημαντικότερα προϊόντα της αγροτικής οικονομίας της περιοχής ήδη από τα μυκηναϊκά χρόνια. 

Αν επισκεφτεί κανείς σήμερα τη Μεσσηνία, εύκολα θα αντιληφθεί ότι το ελαιόλαδο θεωρείται βασικό τοπικό προϊόν, φημισμένο μάλιστα για την εξαιρετική του ποιότητα: απέραντοι, πυκνοί ελαιώνες –οι ελαιώνες καλύπτουν το 85% των δενδρωδών καλλιεργειών και το 58% των καλλιεργήσιμων εκτάσεων–, λιοτρίβια, αλλά και χώροι όπου ο επισκέπτης μπορεί να παρακολουθήσει τη μοναδική διαδικασία παραγωγής του «υγρού χρυσού» και επίσης να τον δοκιμάσει, αποδεικνύουν τη σπουδαιότητα του ελαιολάδου για την τοπική κοινωνία. 

Σημαντική παρουσία έχουν επίσης το ξύδι, το μέλι, το πετιμέζι, τα τυροκομικά προϊόντα, όπως είναι η φέτα και η σφέλα –το λεγόμενο «τυρί της φωτιάς»–, τα αλλαντικά, το παστέλι και τα μεσσηνιακά κρασιά.
 Πρέπει επίσης να σημειωθεί ότι τα τελευταία χρόνια στη Μεσσηνία παρατηρείται αύξηση των βιοκαλλιεργητών, που φτάνουν τους 788, με συνολική καλλιεργήσιμη έκταση 32.424 στρέμματα.

Πηγή: Ίδρυμα Καπετάν Βασίλη