Γῆ Θεὸς

Άρθρα γνώμης
του ΣΑΡΑΝΤΟΥ ΚΑΡΓΑΚΟΥ

H Ἐλλάς εἶναι μιά χὼρα μέ ἀπεριὸριστες καὶ ἀπὸ παλιὰ προσδιορισμὲνες πηγὲς πλούτου. Δὲν θὰ ἀναφερθῶ στὸν ὀρυκτὸ πλοῦτο ποὺ κὰποιοι –τώρα τὸ θυμὴθηκαν– προβάλλουν σάν πανὰκεια τῆς οἰκονομικῆς μας καχεξίας. Θὰ ξεκινήσω ἀπὸ ἐκεῖ ποὺ ξεκινᾶ ἡ πρὼτη οἰκονομικὴ συγγραφὴ τῆς ἱστορίας κι ἐννοῶ τὸν περὶφημο «Οἰκονομικὸ» τοῦ Ξενοφῶντος, χωρὶς βὲβαια νὰ παραβλέπω ὅτι τὰ «Ἔργα καὶ ἡμέραι» τοῦ Ἡσιόδου εἶναι μία πραγματικὴ ἀγροτικὴ «ἐγκυκλοπαιδεὶα».

ΜΕΛΙ ΚΑΙ ΚΑΝΕΛΑ: O ΦΟΒΟΣ ΚΑΙ «ΤΡΟΜΟΣ» ΤΩΝ ΦΑΡΜΑΚΟΒΙΟΜΗΧΑΝΙΩΝ

Το μέλι παράγεται στις περισσότερες χώρες του κόσμου. Είναι το μόνο τρόφιμο στον πλανήτη που δεν θα χαλάσει ή θα σαπίσει ποτέ. Μόνο θα ζαχαρώσει. Το μέλι στη πραγματικότητα θα είναι για πάντα μέλι. Ωστόσο, όταν το αφήσετε σε ένα ψυχρό, σκοτεινό μέρος για πολύ καιρό θα στερεοποιηθεί. Όταν συμβεί αυτό απλά χαλαρώνουμε
το καπάκι από το βάζο που το έχουμε και βάζουμε το δοχείο με το μέλι σε ζεστό νερό, όχι όμως βραστό. Σβήνουμε τη φωτιά και το αφήνουμε να υγροποιηθεί.

Ευκαιρία για γαστρονομικό τουρισμό οι γιορτές τοπικών προϊόντων στη Μεσσηνία

Η γαστρονομία αποτελεί μεγάλο μέρος της πολιτιστικής παράδοσης της Μεσσηνίας και η αυθεντική μεσσηνιακή κουζίνα είναι μια από τις πιο αντιπροσωπευτικές κουζίνες της μεσογειακής διατροφής.

Αύγουστε καλέ μου μήνα να ‘σουν δυο φορές το χρόνο!

του Ηρακλή Κακαβάνη 

Αύγουστος. Ο πιο πλούσιος μήνας. Ο μήνας των διακοπών και του ολόγιομου φεγγαριού. Το φεγγάρι του είναι το πιο φωτεινό, το πιο ώριμο όλου του χρόνου. Εξ ου και η μαντινάδα:

Σαν τι το θέλει η μάνα σου τη νύχτα το λυχνάρι,
οπό ’χει μες στο σπίτι της τ’ Αυγούστου το φεγγάρι.

 Γνωστός για το πιο όμορφο φεγγάρι και για τη φημισμένη του πανσέληνο που έχει κάτι που την κάνει ξεχωριστή: είναι συνήθως «έγχρωμη». Ειδικά λίγο μετά την ανατολή της αλλά και προς τη δύση της, όταν αρχίζει να παίρνει από το χρώμα της πορφύρας.

Το όνομά του ξενικό μα ο λαός το έκανε δικό του. Ας δούμε την ιστορία του.

Ποιός έκλεψε τα μήλα;

Την παλιά καλή εποχή που υπήρχε ακόμη ο θεσμός του Επιθεωρητή και καταργήθηκε στις αρχές της μεταπολίτευσης, επισκέπτεται ένας επιθεωρητής κάποιο Δημοτικό Σχολείο.

Μπαίνει σε μια τάξη η οποία εκείνη την ώρα είχε μάθημα  για την Ελληνική Μυθολογία. Ρωτάει το δάσκαλο αν κάνανε τους άθλους του Ηρακλή και μετά από καταφατική απάντηση του δασκάλου,  απευθύνει στα παιδιά την ερώτηση:

Ποιο παιδάκι μπορεί να μου πει ποιός έκλεψε τα μήλα των Εσπερίδων;

Άχνα από την πλευρά των  παιδιών, κανένα χέρι δεν σηκώνεται για απάντηση. Ο επιθεωρητής υποθέτοντας ότι τα παιδιά έχουν κάποιο τρακ, προσπαθεί να τα ενθαρρύνει:

Ελάτε παιδιά, μη διστάζετε, είμαι βέβαιος ότι το ξέρετε.

Ο κατά Σωκράτη ορισμός του μορφωμένου ανθρώπου

Όταν ρωτήσαν τον Σωκράτη να τους δώσει τον ορισμό του μορφωμένου ανθρώπου,
Δεν ανέφερε τίποτε για την συσσώρευση γνώσεων.

«Η μόρφωση είπε, είναι θέμα συμπεριφοράς…

Ποιους ανθρώπους λοιπόν θεωρώ μορφωμένους;

Αυτή είναι η ελληνική σούπερ-τροφή για αντιγήρανση και μακροζωία!

Σε μια εποχή που μαγειρεύουμε σπανιότερα και τρεφόμαστε κάτω από συνθήκες έντονου στρες, ο ιδανικότερος τρόπος να ανταπεξέλθουμε στις καθημερινές μας ανάγκες, είναι να εμπλουτίσουμε το διαιτολόγιο μας με μια σούπερ τροφή βγαλμένη από την καρδιά της μεσογειακής διατροφής η οποία χαρίζει μακροζωία.

Μία τέτοια τροφή είναι η αποξηραμένη σταφίδα που παράγεται στην Ελλάδα εδώ και αιώνες και  στο παρελθόν οι κάτοικοι για να τιμήσουν τα οφέλη της, γιόρταζαν για τουλάχιστον δύο εβδομάδες το χρόνο.

Γλυκιά, νόστιμη ελληνική και φημισμένη, η κορινθιακή σταφίδα είναι η πιο γνωστή ποικιλία μαύρης σταφίδας. Καλλιεργείται σε περιοχές της Βόρειας και της Δυτικής Πελοποννήσου, καθώς και στη Ζάκυνθο. Με μορφή ρυτιδώδη, είναι το δροσερό σταφύλι στην αποξηραμένη του μορφή. Η Ελλάδα, στηρίζοντας την οικονομία της για πολλά χρόνια στα αγροτικά και κτηνοτροφικά προϊόντα, παρέμεινε αγροτική καθ’ όλη τη διάρκεια του 19ου αιώνα με βασικά προϊόντα τα δημητριακά και τη σταφίδα. Το 1871, νέοι μικροϊδιοκτήτες γης στράφηκαν προς την καλλιέργεια σταφίδας ενώ η παραγωγή της κορινθιακής ποικιλίας εκτινάχθηκε στα ύψη με εξαγωγές γύρω στα 1877. Είναι η περίοδος που τα γαλλικά αμπέλια έπαθαν την ασθένεια της φυλλοξήρας, γεγονός που καθυστέρησε τη λεγόμενη ‘σταφιδική κρίση’ που ακολούθησε το 1893.